Saturday, November 11, 2017

Mitsubishi Silver Pigeon - කාලයේ හැංගුණු රිදී පරෙවියා

https://plaza.rakuten.co.jp/r1100rs/diary/201511130000/

පරෙවියෝ කිව්වම මට හැම වෙලාවෙම මතකයට එන අපූරු දසුනක් තියනවා.

2008 අවුරුද්දේ අගෝස්තු හෝ සැප්තැම්බර් මාසේ එක්තරා දවසක තායිලන්තයේ බැංකොක් නුවර චතුචක් පාක් එකේ මහා දවාලේ මම තට්ට තනියම ඔහේ ඇවිදිමින් හිටියා. බැංකොක් නුවර අධි නාගරික අංජබජල් ජංජාල පුංජය මැද්දේ හරියට අර රෝමන් කාරයන්ට යටත් නොවුණු පප්පලාගේ ගම වගේ තියන පොඩි බිම්කඩක් තමයි චතුචක් පාක් එක. බොහොම කාර්ය බහුල මාකට් එකකට කඩදාසි රොකට් එකක් යවන තරම් ළඟින් තියන පාක් එකක් නිසා මේක හැමතිස්සෙම ජනාකීර්ණ වුණත් ටිකක් ඇතුළට ගියාම නිවීසැනසිල්ලේ පරෙවියෙකුට දියබරියෙකුට සියම් කොකෙකුට ළංවෙන්න පුළුවන් තැනක් හොයාගන්න අපහසු නැහැ.  

ඉතිං ඔය කියාපු දවසේ මම ඔහේ ඇවිදගෙන යමින් ඉන්දෙද්දී පාක් එකේ තියන ඇල අයිනේ ඉන්න තායි ජෝඩුවක් දැක්කා. ගෑනු ළමයා ගඟ දිහා බලාගෙන මොකක්දෝ හයිකුවක් ගැටගහන අතරේ එයාගේ පෙම්වතා බොහොම කඩිසරව වෙන වැඩක. එයාව වටකරගෙන හිටියේ රිදී පාට සුදු පාට තව නානාප්‍රකාර පාට පරවියෝ රෑනක්. කොල්ලා රැස් විහිදෙන සතුටකින් අර පරවියන්ට කෑම දෙනවා. මම ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා දැකලා හිනාවක් පාපු ඒ හාදයා දිගටම පරවියන්ට කෑම දෙන එක කරගෙන ගියා. පරවියෝ අපූරු තාල වලට එහා මෙහා යමින් ඒ කෑම තලු මරාපු හැටි මට තාම ඊයේ බලපු චිත්‍රපටියක් වගේ මතකයි.


මේ තියෙන්නේ ඇත්තටම මම ඒ වෙලාවේ ගත්තු ෆොටෝ එක 

මේ සිද්ධිය අහම්බෙන් මතක් වුණේ සචින් රුමේෂ් ද සිල්වා කියලා කෙනෙක් ජපානේ නගෝයා වල තියන ටොයෝටා කෞතුකාගාරයේ ෆොටෝ වගයක් කාර් පිස්සුවට එවලා තියනවා දැක්කහමයි. ටොයෝටා කෞතුකාගාරයේ ටොයෝටා වාහන වලට අමතරව අනික් හැම ප්‍රසිද්ධ බ්‍රෑන්ඩ් එකකටම වගේ අයිති වාහන තියනවා. කොටින්ම මස්ටෑං එකක්, බීට්ල් එකක්, ගොල්ෆ් එකක් සහ තවත් නම නොදන්නා සොඳුරු යකඩ මාලාවක් එතන තිබුණා.


වෙන එකක් තියා මෙයත් එතන ඉඳලා 

මේ අතරේ තිබුණු අපූරු දෙසක් රියකට මගේ ඇහැ ගියා. වාසනාවකට ඒ ඇබිත්තං වාහනේ ගැන විස්තර දාලා තිබුණු පුවරුව සචින්ගේ කැමරාවට අහුවෙලා තිබ්බා. ඒකෙ ගහලා තිබුණේ Mitsubishi Silver Pigeon කියලයි. කාර් පිස්සුවට සමීප හිතවත්තු අතර ස්කූටර් පිස්සෝ සෑහෙන්න හිටියත් Vespa, Lambretta, Chetak වගේ නම් ඇරෙන්න මම රිදී පරෙවියෙක් ගැන අහලා තිබ්බේ නැහැ. ඒ නිසා මගේ ඇහැ එකපාරට එතන නතර වුණා.




ඒ විතරක් නෙමෙයි. මේ පුංචි පරවියාගේ හුරුබුහුටි පෙනුම මගේ හිතට සෑහෙන්න වැදුණා. ඒක ඇත්තටම පුංචි කුරුල්ලෙක් සහ පරණ රේඩියෝ එකක එකමුතුවක් වගේ. ස්කූටර් එකේ නම නොකියා කෙනෙක් මේක පෙන්නුවොත් ඕනෑම කෙනෙකුට හිතේවි මේක රෝද තියන රේඩියෝ එකක් කියලා.

මේ කුකුස්-ඇතිකරන්නා කොයිතරම් මගේ හිත ඇවිස්සුවද කියනවා නං ඒ මොහොතේම මම රිදී පරෙයි පැටිකිරිය හොයන්න ගත්තා.

බලාගෙන යද්දී කතාව පටන් ගන්නේ 1946 අවුරුද්දෙන්...


www.jsae.or.jp

මේ අවුරුද්ද වෙද්දී දෙවන ලෝක යුද්ධය ඉවර වෙලා ලෝකේ රටවල් බොහොමයක් නන්නත්තාර වෙලා හිටියේ. ජපානේට මේක කොහොම බලපාන්න ඇතිද කියලා අමුතුවෙන් කියන අවශ්‍ය නැහැ නේ. මේ තත්ත්වය උඩ ජපානයට ප්‍රවාහන අවශ්‍යතා වලට හොඳ විසඳුම් වුවමනා වෙලා තිබ්බා. ඉතිං මිට්සුබිෂි සමාගමත් හිතුවා ඒ තරගෙට බහින්න. 

ඒ වෙනකොට මිට්සුබිෂි සමාගම තිබුණේ Mitsubishi Heavy Industries Ltd. නමින්. ජපානයේ නගෝයා ප්‍රදේශයේ ඉස්සර බොහොම සරුසාරෙට බිස්නස් කරමින් හිටපු මිට්සුබිෂි සමගම මේ දවස් වල ආපහු ඔලුව උස්සන්න උත්සහ කරමිනුයි හිටියේ. මේ අතරේ එයාලා දැනගත්තා ඇමරිකාවේ ජෙනරල් මෝටර්ස් සමාගමේ ඉංජිනේරුවෙක් විදිහට වැඩ කරපු Kojiro Maruyama මහත්මයා ආපහු ජපානෙට එද්දී ස්කූටරයක් අරගෙන ඇවිත් තියන බව. 

ජපන්නු කියන්නේ ඇමරිකාවෙන් එන ඕනෑම ලූනු බිකක් පලු කරලා, ඒක ඇමරිකන් කාරයට වඩා හොඳට වැඩිදියුණු කරලා, පස්සේ කාලෙක ඇමරිකන් කාරයාටම ඒවා විකුණන්න හපන්නු. 

ස්කූටරේ ආරංචිය කනට ගියාට පස්සේ තකහනියක් ටියුබ් ලයිට් එකක් දැකපු මෙරුවෝ වගේ Maruyama මහත්මයා හොයාගෙන ගිය මිට්සුබිෂි සමාගමේ කට්ටිය එතුමාට සමාගම එක්ක එකතු වෙන්න කියල ආරාධනා කළා. ඊට පස්සේ එතුමාගේ ස්කූටරේ ලද සැණින් එසැණින් මස් කළා. 

ඊට පස්සේ කොපි කළා.... 


www.mitsubishi-motors.com

පරෙවියාගේ පළවෙනි Prototype එක ලෑස්ති වුණේ 1946 අවුරුද්දේ අගෝස්තු මාසේ. මේක නම්කරන්න මුලින්ම පාවිච්චි කරපු code එක තමයි C-10. සිල්වර් පිජන් වුණේ ඊට පස්සේ. 1947 දී මාකට් එකට ආපු මේ අපූරු හුරුබුහුට්ටා 1948 වෙද්දී වැඩිදියුණු වුණා (ෆේස්ලිෆ්ට් මොඩ්ල් එකේ කෝඩ් එක C-11). මෙයින් එක පරෙවියෙක් ජපානේ ඒ කාලේ ඔටුන්න හිමි කුමාරයාට පිරිනමන්නත් සමාගම කටයුතු කළා ලු. 

1946 අවුරුද්දේ මුලින්ම තටු විහිදපු රිදී පරෙවියාගේ විස්තර සරලව මෙහෙම කියන්න පුළුවන්: 

එන්ජිම : 112cc 
බලය: 1.5 PS 
දිග: මිලිමීටර 1550 
පළල: මිලිමීටර් 560 
උස: මිලිමීටර් 1010 
ස්ටාර්ට් කරන විදිහ: තල්ලු ස්ටාර්ට් 

ඊට පස්සේ පරෙවියා ලොකුමහත් වෙච්චි හැටි ගැන විස්තරයක් මෙන්න මේ විකිපීඩියා ලින්ක් එකේ තියනවා.


Pinterest

අවුරුදු 18 ක් තිස්සේ පරෙවියා මාකට් එකේ හිටියා. 1963 දී ප්‍රඩක්ෂන් එක නවතිද්දී රිදී පරෙවියෝ 463,000 ක් විතර ලෝකෙ පුරා පියාඹලා තිබුණා ලු. 

ඇත්තටම රිදී පරෙවියා බොහොම සාර්ථක නිෂ්පාදනයක් වුණා. මිට්සුබිෂි සමාගමට දෙපයින් හිටගන්න මෙයාගෙන් ලැබුණු දායකත්වය සුළුපටු නැහැ. ඒ වගේම 1950 දශකයේදී Motor Cyclist සඟරාව පිටපිට තුන් පාරක් 'Best in Styling' ස්කූටර් එක විදිහට මේක නම් කළා ලු. 












1959 අවුරුද්දේ රිදී පරෙවියෙකුගේ හැඩ රටා. ඡායාරූප වල සියලු හිමිකම් www.brightonmotorsports.com

රිදී පරෙවියා ඇමරිකාවටත් පියාඹලා ගිය බව මතක් කරන්න ඕනේ. මෙයාලව ඇමරිකාවට ගෙන්නුවේ Rockford Scooter Company කියලා සමාගමක් බවයි www.silverpigeons.com වෙබ් අඩවියේ තියෙන්නේ. මේ සමාගමේ සභාපති වුණු C. Lewis Emery මහත්මයා මේවා මිනිස්සුන්ට විකුණන්න කියලා ඒ කාලේ ඇමරිකාවේ සුප්‍රසිද්ධ retail chain එකක් වුණු Montgomery Ward ලට අලෙවි කළා කියලා ඒ වෙබ් අඩවියේ සියනවා. 


www.bike-urious.com

රිදී පරෙවියෝ අලුතින් ලෝකෙට බිහිවෙන එක නැවතිලා දැන් අවුරුදු 50 විතර ගිහින් තිබුණට ඒ ගැන තාමත් සමහරු හරිම ආදරයෙන් කතා කරනවා. අද වෙස්පා වලට තියන තරම් ආදරයක් හෝ ආකර්ෂණයක් රිදී පරෙවියා නොලබන බව ඇත්ත. නමුත් www.silverpigeons.com වගේ වෙබ් අඩවි තාමත් මේ අපූරු සත්ත්වයා ගැන ආදරය ලෝකෙට බෙදමින් ඉන්නවා. ඇත්තටම ඒකෙ තියන සමහර ඉතිහාස කතා හරිම ආකර්ෂණීයයි. කොටින්ම කොහේ හරි කාටත් අමතක වී ගිය මුල්ලක ඉඳලා රිදී පරෙවියෙක් හම්බවුණොත් එයාට ආපහු අලුත් පණක් දෙන්න අවශ්‍ය තොරතුරු පවා මේ වෙබ් අඩවියේ තියෙනවා. 

මම මෝටර් සයිකල් හෝ ස්කූටර් පිස්සෙක් නොවන බව කාර් පිස්සුව නිතර කියවන අය දන්නවා. නමුත් මෙහෙම ආදරණීය පුංචි සත්තු දකිනකොට මගේ හිත ගැස්සෙනවා. 

හරියට චතුචක් පාක් එකේ ප්‍රේමවන්තයෙකුගේ අතින් වැටෙන කෑම ඩිංගිත්තක් ඩැහැගන්න පියාඹන නොපියාඹන ගානට දුවන පුංචි පරෙවියෙක් වගේ.... 

තරිඳු ශ්‍රී ලොකුගමගේ 
11.11.2017 
www.facebook.com/CarPissuwa

(මූලික විස්තර ගත්තේ www.mitsubishi-motors.com, www.silverpigeons.com සහ විකිපීඩියා වෙබ් අඩවි වලින්) 

Monday, November 6, 2017

ඇංජිං පිස්සුව


අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිම ගැනයි ඒකෙ තාක්ෂණික ක්‍රියාවලිය ගැනයි මාලු පාන් ගෙඩියක තියන පරණ සැමන් කෑල්ලක් තරම් වත් හැඟීමක් නැති එකෙකුට බොනට් එකක් අරින හැම වෙලාවකමඋණු උණු එළවලු රොටියක් කාලා ප්ලේන්ටියක් බොනවා වගේ හැඟීමක් එන්න පුළුවන්ද?

මම හැම තිස්සෙම කියනවා වගේ මම කාර්මික කාර් පිස්සෙක් නෙමෙයි. කාර් වල තාක්ෂණය ගැන ලොකු අවබෝධයක් මට නැහැ. මම නිවාඩු දවසට ගරාජ් එකට වෙලා මජං අතගාන ඔයිල් කාවයියෙක් නෙමෙයි. මට ඒකෙ මහා ලොකු මැජික් එකෙක් දැනෙන්නෙත් නැහැ. බත් කන්න කුඹුරු කොටන්න ඕන නෑ වගේම කාර් පිස්සුව විඳින්න එන්ජින් පලු කරන්න අවශ්‍ය නැහැ කියන එකයි මගේ තර්කය. කාර් පිස්සුව බ්ලොග් එකේ පදනමත් ඒකයි. තාක්ෂණය ගැන අවබෝධයක් නැති, ඒත් කාර් වලට ඇත්තම ආසා කරන අයටත් මේක කරන්න පුළුවන් කියන එකයි මට හැම තිස්සෙම කියන්න අවශ්‍ය.

හැබැයි මොනවා වුණත් විශේෂ එන්ජිමක් දකින හැම වතාවකම අර ටියුෂන් පන්තියට සුදු කෙල්ලෙක් ආවම ඇතිවෙන හැඟීම මට ඇතිවෙනවා.

අර ඉන්ස්ටන්ට් ශෘංගාරය වගේ ෆීලින් එක...




පහුගිය කාලය ඇතුළත කාර් වර්ග බොහොමයක් අතපත ගාන්න මට අවස්ථාව ආවා. ඒ ඇයි කියන එක ළඟදීම කියන්න පුළුවන් වේවි කියලා හිතනවා. ඒ හැම වෙලාවකම මම කාර් එක දිහා තප්පර කීපයක් බලාගෙන ඉඳලා අයිතිකාරයට කිව්වේ 'එන්ජිම පොඩ්ඩක් පෙන්නන්න' කියලයි. ස්ටාර්ට් කරන්නත් කලින්. සමහරු ඒ වෙලාවට ළත වෙවී ඇවිත් බොනට් එක අරින්නේ හරියට අලුත් ලයිට් බිල් කාරයා මන්ද මාරුතේ බලු ගඳ ඉව කරකර ගේට්ටු අරිනවා වගේ ශැක ශංකාවකින්.

සාමාන්‍යයෙන් කාර් එක අවුරුදු දහයක් පාවිච්චි කරපු අයිතිකාරයත් බොනට් එක අරින්නේ දෙකේ හතරේ පූසෙක් ලියුම් පෙට්ටි කටකින් රිංගනවා වගේ අමාරුවකින්. අවුරුදු හය හතක් තිස්සේ බීට්ල් වල එන්ජින්ම ඇරලා පුරුදු මට ඩෑෂ් බෝඩ් එක යට ඇඟිලි ගහලා, ඊට පස්සේ කාර් එකේ ඉස්සරහ පැදකුණු කරලා, ආයේ ග්‍රිල් එක උඩින් අස්සෙන් යටින් පැත්තෙන් ඇඟිලි ගහලා සාංසාරික දුකක් විඳලා ඕක අරින එක ජෝක් එකක් වගේ දැනෙන්නේ.




හැබැයි බොනට් එක උඩට ඉස්සුණාට පස්සේ, එන්ජින් බේ එකේ තියෙන්නේ යාන්තමට හරි විශේෂත්වයක් තියන එන්ජිමක් නම්, ජෝක් එක දියවෙලා අර ඉන්ස්ටන්ට් ශෘංගාරය හදවතේ කුටීර හතරට ජොබොස් ගාලා පිරෙනවා.

මට මේක ඉස්සරලා වුණේ Honda එකක තිබුණු B series එන්ජිමක් දැක්ක වෙලාවේ.

සංසාරේ ඈත කොදෙව්වක කරපු පඩත්තර වැඩක් නිසාද කොහේදෝ ඒ කාර් එක මගේ ඇඟිලි තුඩු අතරින් ලිස්සලා ගියා. අයිතිකාරයන්ට බබා පාට් දාලා ඒක අරගෙන ගිය පසික්කාට්ටුවා ඒක මුහුදබඩ මාර්ගයේ කාර්යාලයීය දුම්රිය වගේ දිග ප්‍රොෆිට් මාජින් එකක් තියාගෙන අනික් පැත්තට විකුණන්න දාලා පෝසත් වෙන්න ෂෝට් කට් එකක් හොයමින් ඉන්න නිසා මම ඒ කාර් එක මොකද්ද කියලා කියන්නේ නැහැ.

නමුත් මට ඒ වෙලාවේ දැනුණු හැඟීම නම් කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැහැ.

මට ඒ ආසන්නයට හරි දෙයක් දැනුණේ ඉස්සරලාම BMW M20 එන්ජිමක් දැකපු දවසේ. ඒත් ඒ ෆීලින් එක B series ෆීලින් එකට වඩා සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්. 

මට ඇත්තටම ඉස්සරලාම එන්ජින් ගැන මෙව්වා එකක් ආවේ මීට අවුරුදු 7 කට විතර කලින් සුවාරපොළ මහේෂ්ගේ බීට්ල් එකේ එන්ජිම දැකපු වෙලාවේ තමයි. අවුරුදු 5 ක් විතර ලාන්සරේ එන්ජිම විතරක් දැකලා පුරුද්ද තිබුණු මට ඒක දැක්කම ශිෂ්ටාචාරේ පළවෙනි තාරහොට ප්ලැටිපසා දැක්කා වගේ අන්ධභූත සිතිවිලි මාලාවක් ආවා. ඒ අන්ධභූතත්වය නතර වුණේ 3 ශ්‍රී 5661 කරගහගැනීමෙන්. ඒ කාර් එකේ එන්ජින් එක පලු කරලා තියනවා ඉස්සරලාම දැක්ක දවසේ වත් මට හිතාගන්න බැරිවුණා මේ වගේ අමුතු කෑලි බෑලි ටිකකින් මේ වගේ අමුතු කාර් එකක් දුවවන්නේ කොහොමද කියන එක.




අන්තිමට ඔස්තාද්ලා කීප දෙනෙක්ගෙන් කෝප්-සිටි පරිප්පු කාලා ඉවර වුණාට පස්සේ තමයි නිවී සැනසිල්ලේ ඉඳගෙන ෆොක්ස්වැගන් එන්ජිමක් රස විඳින්න මට පුළුවන් කම ලැබුණේ. කොහොම වුණත් අදටත් මම ෆොක්ස්වැගන් එයා-කූල්ඩ් එන්ජිමක් දිහා බලනවට වඩා ඒකෙ සද්දේ අහන් ඉන්න ආසයි. එක පාරක් තුම්මුල්ල පැත්තේ තියන බෞද්ධ සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානේ පොත් සාප්පුවේ උඩ තට්ටුවේ ඉන්නකොට පහළින් ෆොක්ස්වැගන් එකක් ස්ටාට් කරනවා ඇහිලා මම නයා වගේ පොත් රාක්ක අස්සෙන් රිංගලා ජනේලයක් හොයාගෙන දිව්වා මට තාමත් එතන පහු කරන් යන හැම වෙලාවකම මතක් වෙනවා.



ෆොක්ස්වැගන් එන්ජිම තරමටම මයිනර් එන්ජිමට බැඳෙන්න මට බැරුව ගියා. හැබැයි මයිනර් එන්ජිමෙත් ඒකට ආවේණික අමුතු රහක් තියනවා. මේ ගැන කලින් ලිපියක ලිව්වා මතකයි. පෙනුමෙන් මේ එන්ජින් දෙක අතර තියන ලොකුම විශේෂත්වය තමයි ෆොක්ස්වැගන් engine bay එකේ කළු කූඹියෙකුට අඩි දෙකක් යන්න ඉඩ නොතිබීම සහ මයිනර් එකේ engine bay එක ඇතුළේ එළුවෝ දෙන්නෙකුට දාම් අදින්න ඉඩ තිබීම. මේක හොඳක් හෝ නරකක් කීමක් නෙමෙයි. ඒ දෙකේ layouts දෙක වෙනස්.



අනික් අතට මිනි මයිනර්, ඔස්ටින් මිනි, රෝවර් මිනි මෙකී නොකී මිනි වල බොනට් එක ඇරියම පේන්නේ බේකරියෙන් පිටත් වෙන චූන් පාන් වීල් එක වගේ එක එක දේවල් එක පිට එක ගොඩගහපු layout එකක්. ඒ තරම් පොඩි ප්‍රමාණයක කාර් එකක් ඇතුළේ මේ තරම් වැඩ ගොඩක් දාන්න ඒක ඉස්සරලාම සැලසුම් කරපු ඇලෙක් ඉසිගෝනිස් මහත්තයට පර්චස් තුනේ ඉඩමක සුපර් මාර්කට් එකක් දානවා වගේ ගේමක් දෙන්න වුණා. ඒ අතින් අපි මෙහෙම ජෝක් එකක් කරන එක පවා පවක්. කොහොම වුණත් ලංකාවේ තියන හැම මිනි එකක්ම වගේ ඩොල්ෆින් කොත්තු වෙලා තියන නිසා බොනට් එක ඇරියම එන්නේ කුණු ඔයිල් ගඳ, කැරපොතු මකුළු මී ගඳ, කැටලොයි කුඩු ගඳ, රිවට් ඇන ගඳ සහ පාස්සපු එවුන්ගේ ගඳ වගේ දේවල් විතරයි. මේ නිසා මිනි එක කියන්නේ මම කොච්චර ආසා වාහනයක් වුණත් බොනට් එකක් අරින වාරයක් ගානේ මට මිනි අරහංච සදාතානං ගාථාව කියවෙනවා.




ක්ලැසික් කාර් වල එන්ජින් අතරින් මම දැකපු අමුතුම එන්ජින් එකක් තමයි ඉසබෙලාගේ හෙවත් Borgward Isabella කාර් එකේ එන්ජින් එක. ඉසබෙලා එක්ක මට සදාතනික ඒකපාර්ශ්වීය පලහිලව්වක් තියන බව කාර් පිස්සුවට සමීප අය දන්නවා. මහේන්ද්‍රගේ ගරාජ් එකේ ඉඳලා ඉසබෙලාව අතපත ගන්න පටන් ගත්තු වෙලාවේ මගෙ රාගී මන කැළඹෙනවා දැකලා මහේන්ද්‍ර මට බොනට් එක ඇරලා පෙන්නුවා. ඒ විසාල කාර් එකට තියෙන්නේ පුංචි එන්ජිමක්. ඒ වුණාට එන්ජිම පේන්නේ නැති වෙන තරමට එයාර් ෆිල්ටර් එක තියනවා. ඒක හරියට අර චිත්‍රපටි වල සහ කාටුන් වල තියන පිට සක්වළ යානයක 1:32 ස්කේල් එකක් වගේ... මම දකිද්දී ඉසබෙලා හිටියේ ලෙඩවෙලා නිසා මට එයාගේ එන්ජිමේ සද්දේ අහන්න බැරුව ගියා. නමුත් කවුරුහරි මට කිව්වොත් මම දැකපු ආකර්ෂණීයම එන්ජින් නම් කරන්න කියලා, මම ඉසබෙලාගේ එන්ජිම අනිවාර්යයෙන්ම ඒ ලැයිස්තුවට දානවා.




දැන් මේ කතාව වෙනම මානයකට ගෙනිච්චොත්, මොඩර්න් ක්ලැසික් කියලා කියන්න පුළුවන් සහ ලංකාවේ නිතර හමුවන කාර් වල එන්ජින් අතරින් මගේ හිත ගත්තු එන්ජිමක් තමයි Honda D series එන්ජින් එක. මේ SOHC එන්ජින් වලට මහා ලොකු දෙයක් කරන්න පුළුවන් කියල බැලු බැල්මට හිතෙන්නේ නැහැ. නමුත් මේකත් එක්ක VTEC තාක්ෂණය පෑහුණාම වෙන මැජික් එක ගැන අහන්න නම් හොඳ  හොන්ඩා ෆෑන් කෙනෙක් එක්ක කදයක් දාගන්නම වෙනවා. (බොන වෙලාවක එහෙම ඕක අහනවා නං ඊළඟ දවස් හතේම බොන්න බලාගෙන අහන්න). ජීවිතේ කොයියම් කාලෙක හරි Honda EG8 VTEC එකක් පාවිච්චි කරපු එකෙක් ගෙන් මේක ඇහුවොත් තේරේවි...




පුදුමේ කියන්නේ හොන්ඩා SOHC එන්ජින් එකකින් දැනෙන චූන් එක ටොයෝටා DOHC එකකින් නොදැනෙන එකයි. සාමාන්‍යයෙන් ටොයෝටා AE100 එකේ එන 4AE එන්ජින් එක දැක්කම ඒ රේන්ජ් එකේ වාහන හොයන කෙනෙකුගේ හිතට මෙවුවා එකක් එන්න ඕනේ. ඒක බොරු සෝබන නැති, හරිම පිළිවෙළ DOHC එන්ජින් එකක්. නමුත් ඒක දැක්කම 'යමං ළඳේ පැලට මගේ' ෆීලින් එක එන්නේ නැහැ. ඒක සමහර විට ටොයෝටා එක පොදු වෙළඳපොළට හදන වාහන කොහොමත් බෝරින් කියලා අපේ හිත ඇතුළේ තියන සංස්කෘතික අදහස ඔස්සේ ආපු දෙයක් වෙන්න පුළුවන්. අවස්ථාවක් ආවොත් මේ වර්ගයේ හෝ මීට සමාන ටොයෝටා එකක් පාවිච්චි කරලා බලන්න අදහසක් තියෙනවා. ටොයෝටා වාහන අතරින් ස්ටාර්ලට් GT සහ Glanza වලට පොඩි සෙනෙහසක් තිබ්බත් කන්වර්ෂන් කරලා 'දයියා බයිට්' වගේ අච්චාරු කරලා ගානත් ආහස උසට උස්සලා තියන මේ වාහන දැන් මිනි වලටත් හපන්. 




ඔය සියල්ල පැත්තකින් තියමු. Honda B series එකත් අමතක කරමු. මම දැකපු එන්ජින් වලින් ලස්සන, වැදගත්කම, පිළිවෙළ, බලය සහ කල්පැවැත්ම වගේ දේවල් සේරම එකපාරට මගේ ඔළුවට අතඇරපු එකම එන්ජිම තමයි BMW M20 එන්ජිම. ඔය එන්ජිම ඉස්සරලාම ලෝකෙට පය තිබ්බේ 1977 දී. එදා ඉඳන් 1993 වෙනකල් මේ එන්ජිම ආවා. මේක Straight 6 SOHC එන්ජිමක්. ධාරිතා පරාසය තියෙන්නේ 2.0 ඉඳන් 2.7l වෙනකල්. විකිපීඩියා එකේ තියන චාට් එකේ හැටියට මෙයින් වැඩිම බලයක් දීපු එන්ජිම 325i සහ 525i වාහන වලට ආපු M20B25  එක. මේකේ දත්ත ටික විකිපීඩියා එකේ තියෙන්නේ මෙහෙමයි. 


2,494 cc (152.2 cu in)
130 kW (174 bhp)
@ 5,800 rpm
226 N·m (167 lb·ft)
@ 4,000 rpm
1985-1987
Motronic 1.1

මෙතනදී මම කතා කරන්නේ Performance ගැන නොවන බව ආයෙත් මතක් කරන්න කැමැතියි. මොකද performance අතින් බැලුවොත් M20 එන්ජිම විශේෂ එන්ජිමක් නෙමෙයි. කොටින්ම BMW විශේෂඥයන්ගෙන් කාර් එකක් ගැන අහද්දී 'ඒකෙ තියෙන්නේ M20 එන්ජිමක් නේද?' කියලා අහන්නේ නිකං 'අරූව ඇඩ්මිට් කළේ බීලා වැටිලා ඉඳල නේද?' කියලා අහනවා වගේ. 

ඒ වුණාට BMW 520i එකක බොනට් එක අරිද්දී, ඒ ගඩාෆි ක්‍රීඩාංගණේ විතර දිග එන්ජින් බේ එක මැද්දේ අර්ජුන රණතුංග වගේ ඉඳගෙන ඉන්න M20 එන්ජිමක් දැක්කම අමාරුවෙන් මැද පන්තියට නැගගත්තු nobody කෙනෙකුට දැනෙන සතුට 96 වර්ල්ඩ් කප් ෆයිනල් එක ආයේ බලලවත් ගන්න බෑ මහත්තයෝ... 





---------------------------------------------------------------------
මීට අමතරව මම උනන්දුවෙන් බලපු වෙන එන්ජින් වර්ග කීපයක් සහ ඒවා දැක්කම මට හිතුණු දේවල්, කෙටියෙන් :

Honda Z එන්ජිම - මොන *&^%? 

Mazda B එන්ජිම- අනේ මන්දා... 

Subaru EJ20 එන්ජිම - අඩෝ! 

Daihatsu CB Turbo එන්ජිම - කවුද යකෝ උපන්දින කේක් අයිසින් කරන එවුන්ට කියලා එන්ජින් පේන්ට් කොරෝපු මෝඩයා? (මෙය පොදුවේ CB එන්ජිමට අදාළ දෙයක් නොව මා බැලූ කාර් එකේ අයිතිකාරයා හෝ පේන්ට් බාස් කෙනෙකු කෙළිය ගොන් පාට් එකක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න). 

Peugeot PSA XU එන්ජිම- මේකේ ඉතින් මොන මගුලක් බලන්නද? 

Alfa Romeo 1.6 flat-four එන්ජිම - Mamma Mia!!! 






(සැලකිය යුතුයි: M20 එන්ජින් හෝ මෙතන සඳහන් කරලා තියන වෙනත් කිසිම එන්ජිමක් හොඳයි හෝ නරකයි කියලා කීමක් මේකෙන් අදහස් වෙන්නේ නැහැ. උදාහරණයක් හැටියට M20 එන්ජින් තිබුණු සමහර කාර් වල ඉතිහාසය ගැන අහපු සමහර කතා අර මහා සියඹලා ගහ එහාපැත්තෙ තියන කනත්ත ගැන ත්‍රීවීල් කාරයෝ කියන කතා වලටත් වැඩිය භයානකයි. ඒ නිසා කාර් එකක් හෝ වෙනත් වාහනයක් ගන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා නං හොඳට හොයලා බලලා මිසක් දැක්ක වෙලාවේ ආපු චූන් එකට ගන්න එපා). 

තරිඳු ශ්‍රී ලොකුගමගේ 
03.11.2017 
www.facebook.com/CarPissuwa
(3 ශ්‍රී 5661 එකේ එන්ජිමේ ෆොටෝ එක ඇර අනික් සේරම ෆොටෝ ගත්තේ මම). 

Wednesday, August 2, 2017

Auto Arte Italiana 2017


9 ශ්‍රී 5333 එක්ක නිදහස් මාවත පැත්තෙන් ඇවිත් දකුණට දාලා රේස් කෝස් එක පැත්තට යන්න හරවද්දී මට මීට අවුරුදු 5 කට විතර කලින් ගංගාරාම පන්සල කිට්ටුවදී Fiat 127 2 door එකක් දැකපු දවස මතක් වුණා.

ඒ දවස් වල මම මගේ පළවෙනි බීට්ල් එක වුණු 3 ශ්‍රී එක අරගෙන ක්ලැසික් කාර් ප්‍රොජෙක්ට් එකක් නාගන්න හැටි ගැන ප්‍රායෝගිකව ඉගෙනගනිමින් හිටියේ. එතකොට කොහොම හරි බීට්ල් එකක් ගොඩදාගන්න ආසාව මිසක් පොදුවේ කාර් පිස්සුවක් කියන්න තරම් දෙයක් මගේ හිත ඇතුළේ තිබුණේ නැහැ. ඒ දවස් වල ඔෆිස් එකකට යන්න එන්න අවශ්‍ය වුණු රස්සාවක් කරපු නිසා මගේ නිර්මාණශීලී චින්තනය ගොරෝ ගොරෝ බුදියගෙන හිටියේ.

ඔය අතරේ දවසක් හවසක අලුත් පාර පානදුර බස් එකක නැගලා ගෙදර එන්න එද්දී තමයි මම ඔය Fiat 127 2 door එක දැක්කේ. ඒක දැක්ක ගමන් මගේ හිත ඉස්සරලාම ඔරිජිනල් තායි ෆ්‍රයිඩ් රයිස් එකක් දැක්ක දවසේ වගේ පෙරේත වෙලා ගියා. ඒකෙ පිටිපස්සේ ගහලා තිබුණේ 127 ඉලක්කම් තුන විතරයි. එදා මම ගෙදර ආවේ කොහොම හරි ෆියට් 127 දොර දෙකේ එකක් ගන්න ක්‍රමයක් හොයාගන්න ඕනේ කියලා හිතාගෙනයි.



ඒ වුණාට ගෙදර ඇවිල්ලා ඉන්ටනෙට් එකේ වැට අයිනේ වැටමාර කෝට්ටකට ටුකුස් ගාලා නියපිටින් තට්ටු කරනකොටම මට තේරුණා Fiat 127 2 door කියන්නේ ඔය කාක්කෝ ගෙනත් දාන මාළු වරල් වගේ අහසින් වැටෙන ඒවා නෙමෙයි කියලා. අනික් අතට ලංකාවේ වැඩි අමාරුවක් නැතුව හොයාගන්න පුළුවන් දොර 4 127 ඒවා ටිකත් හීනමානනීය ෆයිබර් පොල්කටු එල්ලලා පුල් මොඩිපයි කියන මොඩිපයියලාගේ ආක්‍රමණයට ලක්වෙලා කියලා මට තේරුණා. ඒ නිසා කවදා හෝ දවසක ෆියට් 500 හෝ 600 එකක්ම ගන්නවා කියලා හිත හදාගෙන මම මගේ ඉතාලි කාර් ප්‍රාර්ථනා මැද්දට බුක් මාක් එකක් තියලා වහලා පැත්තකින් තිබ්බා.

එහෙම පැත්තකින් තියපු ඉතාලි හීන පොත ආපහු ටිකක් විතර පෙරලුණේ අලුත් කාර් බ්ලොග් එකේ ෆියට් ගැන ලියපු ලිපියට පස්සේ ඒ ගැන ගිෂංක ද සිල්වා දක්වපු ප්‍රතිචාරයත් එක්කයි. ගිෂංකට අලුත් ෆියට් 500 අබාත් එකක් තියනවා. බීට්ල් එකේ අලුත් එකටවත් ඒ හැටි මනාප නැති මම ෆියට් 500 එකේ අලුත් වර්ෂන් එකට හරිම ආසයි. අනික් අතට Abarth බැජ් එක ආවම අර මර්සිඩීස් වල AMG බැජ් එක වගේ හිත කිළිපොලා යන මෙව්වා එකක් එනවා නේ. ඉතිං ගිෂංක එක්ක කතාව පටන් ගත්තට පස්සේ මම ආපහු ඉඳහිටක ඉතාලි කාර් වල දුකසැප හෙවුවා බැලුවා. නමුත් ගොඩක් ඉතාලි කාර් ලෝලීන්ට වගේ Alfa Romeo එක්ක ප්‍රේමයෙන් බැඳෙන්න නම් මට කවදාවත් පුළුවන් වුණේ නැහැ.

ගිෂංක ගේ කාර් එක

මෙහෙම පසුබිමක් තියෙද්දී තමයි මම දැනගත්තේ ලංකාවේ Italian Car Enthusiasts Club එක Auto Arte Italiana 2017 සංවිධානය කරලා තියන බව. මේකේ ප්‍රචාරණ කටයුතු ටික ගිෂංක මෙහෙයවන බව දැක්ක නිසා මම ගිෂංක එක්ක සංවාදයක් ඇදගෙන මේ ගැන කාර් පිස්සුවෙ කට්ටියත් දැනුවත් කළා. එහෙම කරලා තමයි පහුගිය ජූලි 30 ඉරිදා රේස් කෝස් එකේ හවස 2 ඉඳන් 6 වෙනකල් තිබුණු මේ ප්‍රදර්ශනේ බලන්න ගියේ.

මීට කලින් මම ගිය හැම කාර් ෂෝ එකකම මට අත්‍යන්ත ප්‍රේමයක් තිබුණු කාර් විසිපහක් තිහක් තිබුණා. හැබැයි මේ පාර මට යන්න කලින් ඉඳන් හිතේ එක්පෙති දෙපෙති මල්ටිපෙති දාපු ආල සෙනෙහස් මලක් පීදිලා තිබ්බේ නෑ. මේ පාර මම ගියේ හුදෙක් car enthusiast කෙනෙක් විදිහට මිසක් Italian car enthusiast කෙනෙක් විදිහට නෙමෙයි. ඒ නිසා ඇත්තටම මට ඒක විශේෂ අත්දැකීමක් වුණා. කොටින්ම රේස් කෝස් එකේ කාර් පාක් එකේ මගේ බීට්ල් එක නවත්තලා බැහැලා ප්‍රදර්ශනේ තියන ඉසව්වට යද්දී පවා මගේ ඔලුවේ තිබුණේ කාර් පිස්සුවෙ දාන්න ෆොටෝ ටිකක් ගන්න ඕනේ කියන එක සහ ගිෂංකගේ කාර් එක ළඟ ඉඳලා ෆොටෝ එකක් ගන්න ඕනේ කියන එක විතරයි. ඊට අමතරව කාර් පිස්සුව හරහා මාව අඳුරගත්තු කොල්ලෝ කෙල්ලෝ මගදී හමුවෙනවට මම ගොඩක් කැමති නිසා එහෙම කෙනෙක් දෙන්නෙක් හමුවුණොත් හොඳයි කියලා හිතහිතා තමයි මම ගියේ.

රේස් කෝස් එකේ කාර් පාක් එක
ප්‍රදර්ශනේ බලන්න ආපු ජගුවර්, ලෑන්ඩ් කෲසර්, මිනි, BMW, බෙන්ස්, Porsche, සුබාරු STi, ලාන්සර් Evo, පර්ජෝ 504 වගේ දහසකුත් එකක් මැණික් කැට පහුකරගෙන නොදැක්කා වගේ යන එක අමාරු දෙයක් නෙමෙයි, කරන්න බැරි දෙයක්. ඉතින් එහෙන් මෙහෙන් ඒවා අතගගා බලබල, මේ වෙනකොට කාර් සංස්කෘතිය ටිකෙන් ටික සෑහෙන හොඳට ග්‍රහණය කරගනිමින් ඉන්න කෞශිගේ දැනුම ගැන සැරින් සැරේ පුදුම වෙමින් මම හෙමින් හෙමින් කාර් ටික තියන ඉසව්වට ගියා. 

ප්‍රදර්ශනේ බලන්න ආපු එකක්

ප්‍රදර්ශන පරිශ්‍රයට ඇතුල් වෙනකොටම පෙනුණේ ලස්සන Lancia Fulvia Coupe එකක්. හරියටම කියනවා නං 1968 අවුරුද්දේ හදාපු Lancia Fulvia Coupe Rallye 1.3 එකක්. අපේ විතරක් නෙමෙයි ගොඩක් දෙනෙකුගේ ඇස් එතන නතර වෙලා තිබුණා කියලා අපට තේරුණා. ජර්මන් වාහන පත්තියන් වෙච්චි අපේ රස නහර වලට එහා ගිය සෞන්දර්ය රස ලාලිත්‍යයක් Lancia වගේ ඉතාලි කාර් වල තියනවා. අවාසනාවකට අපේ පරම්පරාවේ බොහෝ දෙනෙකුට ඉතාලි කාර් කිව්වම තාම මතක් වෙන්නේ Fiat Uno වගේ ඒවා.


ඊළඟට අපේ ඇහැ ගිය එක තමයි Fiat Topolino දෙකතුනක් පිරිවරාගෙන රජෙක් වගේ උත්තුංග දේහයෙන් නැගී හිටපු Fiat 514 එක. කාර් ලෝකේ සුප්‍රකට චරිතයක් වන බ්‍රී පොන්නම්බලම් මහත්මයාට අයිති, U1618 අංකය දරාගෙන හිටපු ඒ කාර් එක සාමාන්‍යයෙන් ඉතාලි කාර් ගැන හිතේ ඇති නොවෙන ජාතියේ ගෞරවයක් මගේ හිතේ ඇති කෙරුවා.


ඊළඟට මගේ හිත ඇදුණේ මැල්කම් ෆනෑන්ඩස් මහත්මයාට අයිති Fiat 1100 එකට. මේක අර සාමාන්‍යයෙන් ගොඩක් අය හොයන 'ෆොග් ලෑම්ප් මොඩ්ල්' එක හෙවත් ග්‍රිල් එකේ මැද තනි ෆොග් ලෑම්ප් එකක් තියන මොඩ්ල් එක නොවුණට මට ගාණක් තිබ්බේ නැහැ. Fiat 1100 එක කවදත් මගේ ආදරය දිනපු කාර් එකක්. විශේෂයෙන් අළු පාටට හුරු නිල් පාට සහ සුදු පාට තවරාගෙන ඉන්න Fiat 1100 කාර් වලට තමයි මම ඉස්සර ඉඳන්ම වැඩියෙන් ආදරේ කළේ. මේකත් ඒ වගේ එකක්.


ඊට පස්සේ මම කෙළින්ම දිව්වේ සෑහෙන කාලයක් ආසාවෙන් හිටපු දේකට. ඒ තමයි ගිෂංකගේ Fiat 500 Abarth එකත් එක්ක ෆොටෝ එකක් ගන්න. මම හිතන්නේ ප්‍රදර්ශනේ ඇතුළේ මගේ කැමරාවෙන් වැඩිම ෆොටෝ ගාණකට අහුවුණු කාර් එක තමයි දඟම දඟකාර හදවතක් හංගගෙන අහිංසක ලීලාවෙන් පාර බලාගෙන නිසොල්මනේ හිටපු ඒ කාර් එක. ඒ ගෝනුස්සා මාක් අබාත් බැජ් එක මතක් වෙන වාරයක් ගානේ මගේ හිත කිතිකැවෙනවා! 




ඇවිත් හිටපු අයගේ ආකර්ෂණය දිනාගත්තු තවත් කාර් එකක් තමයි මාලක හේරත් මහත්මයාගේ Fiat 1/9 එක. එතුමා ඒක සෑහෙන්න පාවිච්චි කරන නිසා සහ රේස් පවා පදින නිසා ඒකෙ ඉස්සරහ වීදුරුවත් බාගෙට බිඳිලා තියෙන්නේ. නමුත් ජෙනුයින් ස්පෝට්ස් කාර් එකක තියන අනිවාර්ය ගුණාංගයක් වන 'රස දන්නා අය ළඟට කැඳවා ගැනීමේ හැකියාව' ඒ කාර් එකේ තියනවා. කොටින්ම කිව්වොත් ප්‍රදර්ශනේ අංගයක් විදිහට කාර් ටිකේ එන්ජින් ටික එක වෙලාවට ස්ටාර්ට් කරපු අවස්ථාවේ පවා මම හිටියේ එතනට ඇවිත් (අවංකවම කියනවා නං මට ඕන වුණේ ගිෂංකගේ 500 එකේ හඬ අහන්න. නමුත් ගිෂංක ආපු නැති නිසා මම මාලක ගේ කාර් එකේ හඬ අහන්න සෙට්ල් වුණා. ඒ සද්දේ කොච්චර මිහිරි වුණාද කියනවා නං මම ඒක රෙකෝඩ් කළා).


ඔය අතරේ ලංකාවට ගෙන්නපු පළවෙනි ෆියට් 600 එක කියලා සැක කරන කාර් එකකුත් තිබ්බා. 1955 අවුරුද්දේ හදපු මේ කාර් එක දැන් අයිති ශ්‍රීජිත් ද සිල්වා ට. 


ඔහොම එකින් එකට යයා ඉන්න අතරේ ගිෂංක අපිව දැකලා අපිත් එක්ක කතා කරන්න ආවා. ඇවිත් එයාගේ අලුත්ම කාර් එක වෙන Alfa Romeo Alfasud එක ගාවට එක්කගෙන ගියා. කාලයක් තිස්සේ restore කරපු මේ කාර් එක ප්‍රදර්ශනේ වෙනුවෙන්ම තමයි ඉස්සරලම එළියට අරගෙන තිබුණේ. මේක Series 3 එකක්. හදපු අවුරුද්ද 1982. එන්ජිම 1.5L (105bhp) එන්ජිමක්. ට්වින් වෙබර් කාබරේටර්. විශේෂම දේ තමයි මේ කාර් එක බ්‍රෑන්ඩ් නිව් ලියාපදිංචි වෙලා තියෙන්නේ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මහත්මයා ගේ නමට. එතුමාගේ මුණුබුරා ඒක රේස් පදින්නත් පාවිච්චි කළාලු. 



ඊට පස්සේ ප්‍රදර්ශනේ තිබුණු තවත් කාර් එකක් ගැන මගේ අවධානය යොමු කෙරෙව්වේ Torque&Throttle සඟරාවේ ප්‍රධාන කර්තෘ (සහ ඒ වෙබ් සයිට් එකේ රචක/සංස්කාරක) සජීව් වීරකෝන්. සජීව් මට පෙන්නුවේ Fiat Uno එකක්. Fiat Uno කියන්නේ මම අකමැතිම කාර් වර්ගයක් නිසා සජීව් ඒ ගැන මට නොකිව්වා නම් මම ෆොටෝ එකක් වත් නොගෙන යන්න ඉඩ තිබ්බා. මේ කාර් එක ගත්තු දවසේ ඉඳන් තිබිලා තියෙන්නේ එකම පවුලක. මුල් අයිතිකරුගේ මුණුබුරා (අමේන්ද්‍ර බණ්ඩාරනායක) තමයි මේ කාර් එක දැන් ආදරෙන් බලාගන්නේ. අමේන්ද්‍රගේ සීයා තාමත් ඉඳහිට මේ කාර් එක ඩ්‍රයිව් කරනවා ලු. 1989 ඉඳන් මේ කාර් එක දුවලා තියෙන්නේ කිලෝමීටර් 31,000 කට ආසන්න ගාණක් විතරයි! කාර් පිස්සන්ට දැන් තේරෙනවා ඇති මේක කොච්චර විශේෂද කියලා. 


ලංකාවේ කාර් ඉවෙන්ට්ස් වල අනිවාර්යයෙන් දකින්න ලැබෙන JD-1234 ෆෙරාරි එක වගේම මසරාටි එකක්, ඩුකාටි බයික් දෙකක් වගේ දේවල් ප්‍රදර්ශනේ බලන්න ආපු පුංචිම දරුදැරියන්ව වසඟ කරගෙන හිටියා. ඒ වගේම හිපි සංස්කෘතියට/විකල්ප ජීවන රටාවකට ඔන්න ගියා මෙන්න ගියා මට්ටමේ ඉන්න අය කැරකුණේ Vespa සහ Lambretta ස්කූටර් නවත්තලා තිබුණු තැන්වල (මේක අපහාසයක් නෙමෙයි).






 


ඒ පැත්තෙන් දොරටුව දිහාට ගියාම පේන්න තිබුණු තව ලස්සන දසුනක් තමයි එක ළඟ පාක් කරලා තිබුණු Fiat 500 එක සහ Alfa Romeo GT 1600 Junior එක. රතට රතේ දිලිසි දිලිසි පාරට පේන්න උජාරුවෙන් හිටපු මේ දෙන්නා නිසා අඩුම තරමේ දහ පහළොස් දෙනෙක් වත් බස් එකෙන් බැහැලා රේස් කෝස් එකට එන්න ඇති.


මීට අමතරව තව Alfa Romeo Brera, 155 සහ156 වගේ භාණ්ඩ ටිකකුත් තිබුණා. ඇල්ෆා එකේ Twin Spark තාක්ෂණය එක්ක බැඳීමක් ඇතිකරගන්න මම ඉස්සර සෑහෙන උත්සහයක් දරලා තියනවා. නමුත් ඒ උත්සාහයන් සියල්ලම අකාලේ වැටුණු කොමාවක් සහ තවත් විරාම ලක්ෂණ කීපයක් එක්ක අමතක වෙලා ගියා. Brera එකේ ඇස් වලට මම ආසයි. ඒ වුණාට මම Brera ගන්න කියලය! (155 සහ Brera ගැන එකම ඡේදයක මේ තරම් කෙටියෙන් කතා කිරීම සහ 'Brera එකේ ඇස් වලට මම ආසයි' වගේ බොළඳ කතාවක් කීම ගැන  ඉතාලි කාර් ප්‍රේමියෝ කමත්වා! මේ ටිකවත් ලිවුවේ පළවෙනි draft එක ලියලා එඩිට් කරද්දී). 


Brera දෑස්
මේ ඔක්කොම අසිරි සිරි නරඹන අතරේ කාර් පිස්සුව හරහා මාව අඳුරගත්තු කීපදෙනක් හමුවීමත් ලොකු සතුටක් වුණා. කලිඳු, සහන්, ආසිරි, බුද්ධික, චන්දන ඇතුළු පිරිසක් හමුවුණා වගේම තවත් පිරිසක් කාර් පාක් එකේ 9 ශ්‍රී 5333 තියනවා දැකලා, ඒත් මාව දැකලා නැති නිසා ප්‍රදර්ශනේ ඇතුළේ මාව හොයාගන්න බැරිවුණා කියලා පණිවිඩ එවුවා. මේ වගේ පුංචි දේවල් දැන් ප්‍රදර්ශන වලදී සහ මගතොටේදී ඉස්සර නොදැනුණු සතුටක් එක්ක පුංචි ආඩම්බරයක් හිතට ගේනවා, කාර් පිස්සුව කෙටි කාලයක් ඇතුළත සෑහෙන දුරකට සාර්ථක වෙලා නේද කියලා.





පැය 3 කට ආසන්න කාලයක් ප්‍රදර්ශනේ ඇතුළේ ගතකරලා අපි 9 ශ්‍රී 5333 ත් එක්ක ගෙදර ආවේ බොහොම සන්තෝසෙන්. මගේ දැක්මේ හැටියට ඒ පුංචි ප්‍රදර්ශනේ අතිශයින් සාර්ථකයි. මම බලාපොරොත්තු නොවුණු තරම් පිරිසක් ඒකට ඇවිත් හිටියා. වැඩේ මේ තරම් සාර්ථක කරගන්න හැකිවීම සම්බන්ධයෙන් Italian Car Enthusiasts' Club එකට කාර් පිස්සුවෙන් උණුසුම් සුබපැතුම්! ඊළඟ අවුරුද්දේදීත් මේ ප්‍රදර්ශනය මීටත් වඩා සාර්ථක විදිහට කරන්න ලැබේවා කියලා හදවතින්ම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

තරිඳු ශ්‍රී ලොකුගමගේ
02.08.2017
www.facebook.com/CarPissuwa